A dzisiaj przepis na pyszne śniadanie w mniej, niż 5 minut.
Zapiekana ciabatta z górą dodatków, z których każdy jest dość wyrazisty i razem tworzą spójną i pyszną całość.

Składniki na jedną porcję:

• jedna ciabatta, najlepiej z mąki mieszanej - pszennej i żytniej
• rukola - garść na kanapkę
• salami - 2 plastry na kanapkę
• mozzarella z zalewy
• dymka, drobno posiekana
• ser lazur lub inny pleśniowy
• ulubione kiełki
• bazyliowe pesto, najlepiej świeże

Bułkę smarujemy pesto, układamy na nim wszystkie dodatki.
Całość należy zapiec w elektrycznym grillu lub tosterze, ser powinien się roztopić.

Tarty podobne do tej są odpowiednie na każdy posiłek w ciągu dnia - można taką tartę podać na śniadanie, obiad i kolację, ciasto z jajecznym nadzieniem i dodatkami zawsze się sprawdzi.
Dzisiejsza tarta jest bardzo mięsna, nadzienie zawiera sporo szynki i salami, jest idealna na sycące śniadanie czy szybki obiad.

Składniki:

• jedno opakowanie gotowego ciasta francuskiego
• 100 g dobrego salami
• 100 g szynki (u mnie mortadella bologna z pistacjami)
• 2 spore jajka
• 200 ml śmietanki 30%
• 100 g tartego żółtego sera, najlepiej o wyrazistym smaku, ja dałam cheddar
• sól, pieprz

Ciastem wylepiamy formę do tarty.
Układamy na nim wędliny.
Jajka mieszamy ze śmietanką i startym serem, doprawiamy solą i pieprzem.
Wylewamy masę na ciasto.
Pieczemy przez 25-30 minut w 180 stopniach.

Był już patent na szybkie i banalnie proste makarony z pesto, dzisiaj mała podpowiedź, jak wykorzystać znany wszystkim kremowy serek do obiadu.
Niżej dwa sposoby na ekspresowy obiad z makaronu.

Serek + świeże pesto + tarty cheddar.

Serek + chorizo + pieprz + odrobina soku z limonki.

Lubicie szpinak?
Ja jakiś czas temu miałam wręcz obsesję na punkcie makaronu ze szpinakiem i gorgonzolą, mogłam go jeść codziennie. 
Sekretem smacznie przyrządzonego szpinaku są przyprawy. 
No i oczywiście świeży jest dużo smaczniejszy, niż mrożony.

Składniki:

• dwa jajka
• łyżka mleka
• sól, pieprz
• garść świeżego szpinaku
• ząbek czosnku przeciśnięty przez praskę
• kilka plastrów salami - u mnie pikantne paprykowe
• łyżka masła do smażenia

Jajka rozbijamy, doprawiamy, dodajemy czosnek i mleko.
Wlewamy masę jajeczną na patelnię z roztopionym masłem, od razu dodajemy szpinak i salami i smażymy, aż jajka będą ścięte.
Można dodać świeży koperek albo kremowy serek.

Korzystam z sezonu na dynię na całego, dzisiejsze puree może być dodatkiem do obiadu, może też stanowić samodzielne danie.
Jest pyszne, jesienne, rozgrzewające, aromatyczne.
Salami można pominąć, jeżeli się za nim nie przepada, można wrzucić paprykowe chorizo (sprawdzałam, pasuje), jakąś inną dojrzewającą szynkę.

Składniki:

• połowa niedużej dyni hokkaido
• dwa małe bataty
• dwa ząbki czosnku
• jajko
• posiekana natka pietruszki
• wędzona papryka
• 3-4 plastry salami
• sól, pieprz
• czosnek w płatkach

Dynię i bataty pieczemy do miękkości w piekarniku.
Następnie obieramy je ze skórki i miksujemy na gładki krem.
Dodajemy jajko, czosnek posiekane drobno salami, natkę, przyprawy.
Wykładamy puree do kokilek, posypujemy czosnkiem w płatkach i zapiekamy przez 25-30 minut w temperaturze 170 stopni.

Systematyczność mnie czasem przerasta, podobnie jak multitasking.
Tak, jest to próba wytłumaczenia, dlaczego nie dodaję za wielu nowych postów, mimo, że na dysku zalega mi z 50 zdjęć, o ile nie więcej, wolę nie liczyć.
Nie wiem, jakim cudem kiedyś udawało mi się dodawać codziennie/prawie codziennie nowe posty, po prostu nie mam bladego/zielonego/jakiegokolwiek innego pojęcia.
Lada dzień mój blog będzie miał rok, a moja motywacja, hmmm... no pozostawia trochę do życzenia. Albo i trochę więcej, niż tylko trochę.
Gdyby ktoś miał wątpliwości - doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że mój blog to po prostu kolejny amatorski kulinarny wypierdek w gąszczu innych niczym się nie wyróżniających wypierdków. 
No cóż, przynajmniej ładnie wygląda. Szablon mam na myśli, żeby nie było. Zdjęcia dalej robię telefonem i prędko się to nie zmieni, jeżeli w ogóle.
Czasami się zastanawiam, czy nie wolałabym pisać o filmach. Albo pisać opowiadania. W sumie pewnie bym wolała.
Są jednak trzy rzeczy, które mnie powstrzymują.
1. Wspomniana wyżej systematyczność. A raczej problemy z nią. Coraz poważniejsze problemy, bo przeważnie niewiele mam na swoje usprawiedliwienie.
2. Lenistwo. Najzwyklejszy na świecie syndrom Na tapczanie siedzi leń, g**** robi cały dzień. Zanim posypią się gromy - nie jestem leniem ogólnie, nie preferuję spędzania czasu na kanapie, ale jeśli chodzi o blogowanie, to potrafię Bloggera omijać szerokim łukiem przez tydzień albo dwa. Prawdę mówiąc wolę iść pobiegać/poczytać/spotkać się ze znajomymi, niż siedzieć przed komputerem. I tyle. A posty same się nie dodadzą, niestety.
3. Moja kreatywność chyba umiera wraz z wiekiem. Tak, wkroczyłam już chyba w wiek, gdzie jedynym głównym powodem radości z kolejnych urodzin są prezenty. Kto nie lubi prezentów?
Ewentualnie moja samokrytyka rozwija się z wiekiem, cholera ją wie.

Dobra, kuniec tego pseudofilozoficznego blablania o bólu pewnej części ciała.
Swoją drogą, zauważyłam, że ból ten częściej dotyka osoby wchodzące z Bóg-w-którego-nie-wierzę-wie-jakiego-powodu na mojego bloga, niż mnie. 
Powiem tylko, że nigdy, przenigdy nie zrozumiem większego zainteresowania życiem "kogoś z internetów", kogoś, kogo nawet nie znam, niż swoim własnym. 
Ale już jako dzieciak miałam świadomość tego, że ludzie w najlepszym wypadku są dziwni.



Pora na przepis, wszak jedzenie jest dobre na wszystko. Dobre jedzenie jest dobre na wszystko.
Makaron jest dobry na wszystko. Zawsze. Bez dyskusji.
Takie trochę comfort food, jak dla mnie. 
Spaghetti all'Amatriciana. Z pancettą, białym winem i chilli.

Składniki na dwie porcje:

• makaron spaghetti - 250 g
• 100 g pancetty
• 2 plasterki szynki parmeńskiej/serrano
• jedna spora szalotka
• 200 ml passaty z pomidorów
• łyżka oliwy
• opcjonalnie kilka plasterków włoskiego salami
• 50 ml białego wytrawnego wina
• szczypta suszonych płatków chilli, świeżo mielony pieprz do smaku
• tarty parmezan/grana padano

Na patelni rozgrzewamy oliwę, podsmażamy na niej szalotkę posiekaną w cienkie piórka.
Dodajemy pokrojone w kostkę pancettę, szynkę i salami, smażymy do zrumienienia.
Podlewamy winem, po około dwóch minutach dodajemy passatę, można jeszcze dodać krojone pomidory z puszki/świeże pomidory. Zagotowujemy, po czym zmniejszamy ogień i dusimy przez około 45 minut.
W międzyczasie gotujemy makaron.
Na koniec duszenia doprawiamy sos do smaku chilli i pieprzem.
Podajemy makaron z sosem posypany sporą ilością parmezanu.

Co prawda godzina nie jest już zbyt śniadaniowa, ale może jutro w niespieszny niedzielny poranek przepis komuś się przyda.
Uwielbiam świeże chrupiące pieczywo. Pszenne bagietki, zwłaszcza z makiem, bajgle, chleb z ziarnami, ziołowe ciabatty. Kocham takie świeże, pachnące, chrupiące kanapki, aczkolwiek nie jadam pieczywa zbyt często - może ze dwa razy w miesiącu.
O ile takiej mięciutkiej maślanej bagietce nie potrzeba za wiele obróbki, o tyle mniej przystosowane do słodkich dodatków pieczywo potrzebuje odpowiednio dobranego "towarzystwa".
Moja dzisiejsza kanapka to delikatne cieniutkie plastry salami, sadzone jajko, odrobina lazura i koperkowy sos, o którym ostatnio pisałam na świeżej chrupiącej bułce typu ciabatta.

Składniki:

• ciabatta
• dwa plastry dobrej jakości salami
• masło
• jajko
• ulubiony sos
• odrobina pokruszonego sera pleśniowego

Przekrojoną bułkę smarujemy masłem, jajko smażymy tak, by żółtko się nie ścięło.
Kładziemy na salami, polewamy sosem i posypujemy pokruszonym serem.
Można dodać suszone pomidory i jakąś zieleninę, szczypiorek dobrze by się komponował :)